HOME CONTACT CONTENTS LINKS RESERVATIONS

Το νησί πήρε το όνομά του από τον οικιστή και βασιλιά του, Τέννητα, γιο του ήρωα Κύκνου (γιου του Ποσειδώνα) από τους Κολωνούς της Τρωάδος και της Πρόκλειας, κόρης του Λαομέδοντα

Τον ερωτεύτηκε η μητριά του, Φυλονόμη (ή Φιλονόμη), αλλά όταν αυτός αρνήθηκε τον έρωτά της, αυτή με ψευδομάρτυρα τον αυλητή Μόλπο (ή Εύμολπο) τον συκοφάντησε ότι ήθελε να την βιάσει κι ο πατέρας του τον έβαλε  σε μια λάρνακα και τον έριξε στη θάλασσα, μαζί με την αδελφή του Λευκοθέα (ή Αμφιθέα ή Ημιθέα).

Έκτοτε έμεινε η φράση Τενέδιος αυλητής για όποιον μαρτυρά ψέματα. Εξ ου και η λέξις τέναρος, που σημαίνει τον κακούργο, τον συκοφάντη. Την αδικία είδε ο παππούς του, Ποσειδώνας, και έσωσε τους νέους, φυγαδεύοντάς τους στο νησί Λεύκοφρυ (ή Κάκυδνα), τη σημερινή Τένεδο.

Εκεί λατρεύτηκε και έπαιξε τον ίδιο ρόλο, που έπαιξε κι ο Θησέας για τους Αθηναίους. Οι κάτοικοι του απέδιδαν θείες τιμές, ενώ του είχαν αφιερώσει ιερό με άγαλμά του μέσα σ΄ αυτό (άγαλμα, που αργότερα ο Ουέρης... μετέφερε στη Ρώμη...)...

Εδώ λατρεύτηκε ο Απόλλωνας, σύμβολο του οποίου εδώ ήταν ο πέλεκυς. Πράγματι, στα αναθήματά τους οι Τενέδιοι είχαν δυο πέλεκεις. Γιατί από τον Τένη (= αυτός που τείνει, που τεντώνει τα πράγματα, τένων το νεύρο του τράχηλου, τένοντες τα διατεταγμένα νεύρα από το κεφάλι ως τα πόδια και η συνάφεια των νεύρων,) έπεφτε βαρύς κι αμείλικτος πέλεκυς, για διάφορες παρανομίες, μεταξύ των οποίων και η μοιχεία. Όταν μάλιστα συνέλαβε και τον γιο του μοιχό, εφάρμοσε χωρίς εξαίρεση τον νόμο του πέλεκυ. 

Εξ ου και τένθαι οι μοιχοί (και  οι λωποδύται). Από τότε έμεινε η φράση τενέδιος πέλεκυς (ή σπανιότερα τεννέδιο βέλος), για όποιον με πίκρα, αλλά σύντομα και δίκαια τελειώνει μια τιμωρία. Ο δήμιος καθόταν στα νώτα του κριτή και έπληττε καίρια όποιον έλεγε ψέματα. Εξ ου και η φράσις Τεννέδιος άνθρωπος, ο φοβερός, ο σκληρός.

Γι΄ αυτό και στα νομίσματά της η Τέννεδος είχε από τη μια μεριά τον πέλεκυ, από την άλλη δυο κεφάλια από ένα αυχένα. Εξ ου και τέννος ο στέφανος του κεφαλιού από ελιά, κλπ. Η δε φράση Τενέδιος ξυνήγορος, σήμαινε απότομος και σκληρός. Αναφέρεται επί της νήσου και ομώνυμη πόλη (Τένεδος) και τοποθεσία Ασσερίνα, όπου και μικρός ποταμίσκος, με καρκίνους και χελώνες.

Ο Τέννητας κι η Τένεδος μνημονεύονται στην Ιλιάδα από τον Όμηρο. Ο ήρωας μάλιστα, λέει ο ποιητής, σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο από τον Αχιλλέα. Μετά την ήττα των Τρώων μέρος του λαού του νησιού έφυγε και αποίκησε στην Κορινθία, όπου ίδρυσαν την Τενέα, πόλη με προστάτη τον Απόλλωνα, το περίφημο άγαλμα του οποίου υπάρχει σήμερα στο Μουσείο του Μονάχου!.. Οι Τενεάτες μαζί με τους Κορίνθιους αποίκησαν αργότερα τις Συρακούσες.

Πηγή

www.Pipini.gr