HOME CONTACT CONTENTS LINKS RESERVATIONS

Με την Συνθήκη των Σεβρών (Αύγουστος 1920) επικυρώθηκε η ένωση της Τενέδου με την Ελλάδα, αλλά τρία χρόνια αργότερα, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, με την Συνθήκη της Λωζάνης επανερχόταν στην Τουρκία.

Το άρθρο 14 της συνθήκης αυτής όριζε ότι τόσο η Τένεδος όσο και η Ίμβρος θέλουσιν απολάβει ειδικής διοικητικής οργανώσεως αποτελούμενης εξ εντοπίων στοιχείων και παρεχούσης πάσαν εγγύησιν εις τον ιθαγενή μη μουσουλμανικόν πληθυσμόν.

Αν και δεν προβλεπόταν ανταλλαγή των πληθυσμών, η τακτική που ακολούθησε η τουρκική κυβέρνηση, η οποία δεν εφάρμοσε κανέναν από τους όρους της συνθήκης, ανάγκασε πολλούς κατοίκους να εκπατριστούν και να εγκατασταθούν σε γειτονικά νησιά και στην Χαλκιδική, όπου ίδρυσαν την Νέα Τένεδο.

Από το 1927 τα καταπιεστικά μέτρα και ο περιορισμός των θρησκευτικών και των ατομικών ελευθεριών και  εποικισμός του νησιού από Τούρκους οδήγησαν στην συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού, που από 2.835 κατοίκους το 1920 μειώθηκε σε 1.750 το 1964 και σήμερα έχει περιοριστεί σε 30 υπερήλικες.